Elbrus expeditie 2019

KWD Buiten Bedrijf

Het is 00:30 uur, tijd om op te staan. Ik trek snel verschillende lagen thermokleding aan en begin mijn voeten in te tapen tegen blaarvorming. Vervolgens mijn sokken, wandelbroek, hardshellbroek, ski-pully, fleece trui en donsjas aantrekken. De 10 energierepen stop ik dan nog snel in jas- en broekzakken.

KWD-er Gert-Jan van Rie trok er ook in 2019 weer op uit om zijn passie uit te oefenen: bergbeklimmen. En dan niet zomaar een berg maar de hoogste berg van Europa: de Elbrus, één van de ‘7 Summits’.

 

De Russische gids had de avond ervoor nog geëist dat we om 1:00 uur volledig klaar moesten staan voor vertrek. Op weg naar de top van de Elbrus (5642 meter). 7 maanden eerder ben ik begonnen aan mijn training voor deze expeditie: veel hardlopen en daarnaast krachttraining voor core stability en benen. Voor mij is zo’n uitdagende top als de Elbrus dé motivatie om “van de bank” af te komen en actief te gaan sporten. Gedurende de maanden begin je je fitter te voelen, spijkerbroeken komen losser te zitten en de extra energie stroomt je lichaam in. Dan wordt het ook nog tijd voor lange wandeltochten: 20-30 km met rugzak van 20 kg en tussendoor een uitkijktoren met 80 treden, 20 keer op en neer beklimmen. Ik moet in Nederland toch ergens de hoogtemeters vandaan halen.

Vertrek

Op 16 augustus vertrek ik vroeg in de ochtend met een klimmaatje vanaf Düsseldorf, via Moskou naar Mineralnye Vody in het zuiden van Rusland tegen de Georgische grens. Daar worden we door de Russische berggids opgehaald van het vliegveld en rijden we nog 1 uur verder naar Kislovodsk. In het hotel ontmoeten we de andere 10 deelnemers en de Nederlandse begeleiding voor deze expeditie. We zijn aangekomen in een deel van Rusland waarvoor Buitenlandse zaken een negatief reisadvies heeft afgegeven, maar ons was verzekerd dat hier niets van te merken is.

Acclimatiseren

De volgende dag zitten we nog 4 uur in de 4×4 Jeeps op weg naar het basiskamp. Wonderschone en pure natuur, veelwilde paarden en tussen de heuvels door is af en toe de top van de Elbrus te zien. Het is net alsof je door de Alpen rijdt, maar dan moet je alles wat de mens gemaakt heeft (huizen, bruggen, wegen, etc.) wegdenken. Prachtig!

Na aankomst in het basiskamp op 2500 meter, maken we ons gelijk klaar voor een eerste acclimatisatietocht naar 3000 meter, lekker even de benen strekken. De reden dat deze expeditie 11 dagen duurt is voornamelijk voor een goede acclimatisatie voor de hoogte. De komende dagen staan dan ook in dat teken, waarbij we steeds terugkeren naar het basiskamp om het lichaam te laten herstellen van de inspanning in de ijlere lucht.

Naast het basiskamp is er het High Camp op 3800 meter, van waaruit we de toppoging gaan ondernemen. Op dag 4 brengen we het eerste deel van onze bagage daar naar toe en keren weer terug. Op dag 5 brengen we het restant en blijven voor het eerst overnachten in High Camp. Naast het acclimatiseren, stonden de afgelopen dagen ook in het teken van selecteren. De berggidsen zijn in hun hoofd al bezig met het samenstellen van de klimgroepen voor op de gletsjer, zodat iedere deelnemer in zijn of haar eigen tempo kan lopen. En op die manier wordt de kans op een succesvolle toppoging met een maximaal aantal klimmers vergroot.

Goede voorbereiding essentieel

Natuurlijk had iedere deelnemer zich goed voorbereid en ook al de nodige expedities achter de rug.  Minimaal de Kilimanjaro beklommen en sommigen ook de Mont Blanc, maar de Elbrus is toch wel weer een stap hoger. Dat begon ook wel duidelijk te worden bij de acclimatisatietocht vanaf 3800 meter naar 4700 meter (Rotsen van Lenz) op dag 6. De omstandigheden zijn dan anders: je loopt op geïsoleerde D-schoenen (zware stugge bergschoen met een extra binnenschoen) en daaronder stijgijzers. Je bent onderdeel van een touwgroep, dus je moet het tempo wel volgen. Het wordt kouder en de lucht ijler. De eerste deelnemers beginnen te kraken en krijgen last van hoogteziekte.

Gelukkig hebben we goede begeleiding. De berggidsen zijn heel ervaren en hebben meteen door of iemand op zijn limiet loopt. En elke avond tijdens het eten moeten we op een vragenlijst scores invullen hoe we ons voelen en wordt ook onze saturatie gemeten. Hiermee wordt de zuurstofopname in het bloed gecontroleerd. Normaal is dit tussen de 95 en 100%, tenzij je net terugkeert van 4700 meter hoogte. Dan kan deze teruglopen naar 85%. Enkele deelnemers hadden besloten om Diamox te slikken, waarmee de kans op hoogteziekte wordt voorkomen. Ik had besloten om het volledig op eigen kracht te doen.

Rusten om te kunnen klimmen

Dag 7 is een rustdag om het lichaam volledig te laten herstellen. Immers, de komende nacht staat de toppoging gepland. Gelukkig zijn de weersvoorspellingen redelijk en kunnen we een poging wagen. Je zult maar meemaken dat je een jaar getraind hebt en je niet eens naar boven mag. De rustdag gebruik je ook om met je teamgenoten te overleggen over hoe je je rugzak inpakt, welke kleding je aan doet, hoeveel energierepen en water je meeneemt etc. Iedereen is gefocust en heeft een gezonde spanning. Na het vroege avondeten en voordat we op tijd ons bed induiken, wordt de samenstelling van de touwgroepen doorgenomen. De berggidsen hebben ons de afgelopen dagen goed geobserveerd en konden zo ieders tempo en fysieke gesteldheid beoordelen. Om de slagingskans zo hoog mogelijk te maken, is deze touwgroep indeling belangrijk. Ik zit gelukkig in de snelle groep.

Op naar de top

6 uur later sta ik in de holst van de nacht op stijgijzers, warm aangekleed, met rugzak en hoofdlampje  op, aan de voet van de gletsjer die ons de weg wijst naar de top van de Elbrus, 1800 meter hoger. Het is een heldere hemel met een prachtige zee van sterren. De wind is stil, net als de deelnemers en gidsen. En in de verte, wat hoger op de berg, zien we de lichtjes van een andere groep klimmers die voor ons vertrokken zijn. De eerste uren verlopen voorspoedig. Ik zit in een lekker tempo, rustige ademhaling, geen last van de kou. Om de 2 uur wordt er een korte pauze genomen om wat te eten en drinken. Tegen 06:00 uur begint het licht te worden: een rode gloed aan de horizon van het Kaukasus gebergte. We zitten op 4500 meter.

Een uitgestrekte witte vlakte richting het zadel tussen de twee bergtoppen ligt voor ons. Doordat de helling heel langzaam afvlakt en het zicht enigszins wordt belemmerd door wolkvorming, denk je iedere keer dat je er bijna bent, maar helaas. En dat 5 uur lang.

Ik zit achteraan in onze touwgroep en ben constant bezig mijn looppas te doseren om het touw met mijn voorganger boven de sneeuw te houden. Er moet namelijk een lichte spanning op het touw staan, zodat als je plotseling in een gletsjer spleet wegzakt, je valsnelheid sneller kan worden afgeremd. Ik ben de tijd aan het doden door te tellen en mijn gedachten te verleggen. Dit deel van de klim is mentaal zwaar en de touwgroepen beginnen uit elkaar te lopen. Halverwege moet een eerste groep van 2 klimmers omkeren. Van de berggids horen we dat ze last hadden van duizeligheid en zwart voor de ogen. Mijn groep gaat lekker en rond 11:00 uur bereiken we het zadel.

Het laatste stukje

Na weer een korte pauze beginnen we aan de laatste steile klim. Dit gedeelte is voorzien van permanente touwen, waar we ons als touwgroep extra kunnen zekeren. Toch blijkt dit stuk lastiger dan gedacht, want halverwege schrikken we even op. Een van de klimmers in de touwgroep voor ons, verliest zijn evenwicht en valt 5 meter naar beneden over het vaste touw heen. Gelukkig is de gids alert en wordt niet iedereen naar beneden gesleurd doordat een andere klimmer onder het touw doorgaat. Iedereen schrikt wel even, maar heeft al snel door dat er geen gevaar is aangezien iedereen gezekerd is.

We vervolgen de klim en net voor 12:00 uur gaat de steile helling over in een sneeuwvlakte. We zijn er bijna, alleen de top is niet zichtbaar doordat we midden in de wolken zitten. En dan verschijnt door de mist een klein heuveltje met daarop een plakkaat versierd met Tibetaanse gebedsvlaggetjes. De top is bereikt, een voldaan gevoel. Uiteindelijk bereiken 8 van de 12 klimmers de top. De vermoeidheid vervaagt en maakt plaats voor euforie.

Wat rest is een veilige afdaling terug naar het High Camp op 3800 meter. Hier komen we om 17:00 uur aan en zijn dus 16 uur aan het klimmen geweest op gemiddeld 4700 meter hoogte.

De volgende dag dalen we af met de volledige bagage (20kg) op de rug, het laatste stuk naar het Basiskamp en rijden met de 4×4 Jeeps gelijk door naar het hotel in Kislovodsk waar er nog tijd is voor ontspanning.

Al met al een mooi avontuur en voor herhaling vatbaar: in 2021 de beklimming van Peak Lenin (7134 meter)!

Blogdetails

03-12-2019
Blog
  • Gert-Jan van Rie

    Senior Projectmanager

    Resultaatgerichte manager met een sterk analytisch en conceptueel vermogen. Lastige projecten brengt hij tot een succesvolle afronding door het effectief inzetten van zijn brede technische en bedrijfskundige achtergrond. Vertaalt lange termijn doelen vertalen naar concrete en haalbare stappen en deliverables.

    Meer over Gert-Jan van Rie

  • Gert-Jan van Rie

Wil je meer weten?

We vertellen je graag meer over onze aanpak van het succesvol managen van projecten en programma’s.

Bel ons op 030 – 600 47 79 Stuur ons een bericht