Heldere doelen

Afgelopen zomer heb ik samen met 3 klimmaten weer een mooie tocht beleefd op het dak van de Alpen. Na de Mont Blanc (4810m) en Gran Paradiso (4061 m) vorig jaar, ging de reis deze keer naar de ‘snoepwinkel’ van de Alpen: Het Monte Rosa massief.

  • 03-11-2017
  • Blog

Eerst acclimatiseren

Alle 4 waren we goed getraind en klaar voor het werk. Na een spoedig verlopen heenreis, hebben we de eerste dagen besteed aan een goede acclimatisatie: lekker luieren op het terras van de Torino hut (3375 m hoogte) met een prachtig uitzicht op de Mont Blanc. Dat was goed vol te houden.

Het echte werk begon op maandag 21 augustus. Samen met de ervaren gidsen Jean-Jean en Damien vertrokken we naar het dal tot de voet van het Monte Rosa massief. De eerste klim was een eenvoudige loop over rotsen naar berghut Rifugio Quintino Sella, waar we konden genieten van een onvervalste Italiaanse pasta maaltijd. Na een korte briefing was het bedtijd.

Naar de 4000 meter

De volgende dag stond de eerste 4000-er op het programma, de Castor (4226m), dus stijgijzers om, hardshell aan en rugzak volgepakt. Vroeg uit de veren en er wachtte ons een mooie heldere dag met een spannende klim en tussendoor nog een spannend graatje: een paadje van 30 cm breed, waar het links en rechts honderden meters stijl naar beneden gaat.

Na het behalen van de top keerden we vroeg in de middag weer veilig terug in Rifugio Quintino Sella (3585m). In de middag was er nog tijd over om wat reddingstechnieken te trainen.

Dag 3 beloofde een spannende tocht over de Naso Lyskamm (4261m) en naar de top van de Pyramide Vincent  (4215m). Om 6.30 hadden we de stijgijzers al weer onder en ging het na een uur lopen al stijl omhoog. Helm op en ijspickel in de hand. En dan doemt een ijswand van ca. 45 graden op. De gids ging eerst solo 50m omhoog en legde daar met ijsboor en belaypunten een eerste zekering aan, zodat wij gezekerd erachteraan konden klimmen, terwijl een harde wind en vallend ijs ons tegemoet kwamen. Dit herhaalde zich 3 keer, totdat we op de kam van de Naso Lyskam waren. Dit was het echte werk en we werden beloond met een werkelijk schitterend uitzicht vanaf de kam. In de verte waren de aankomende 4000-ers voor die week mooi te zien. Over de kam ging het stijl naar beneden, waarna we ons in  een volledig witte wereld begaven langs ijsmuren met overhangende blokken ijs en spleten in de gletsjer. Tot aan de voet van de Pyramide Vincent. Hier konden we de rugzak aan de voet achterlaten en relatief makkelijk in strak tempo de top halen waarna we weer afdaalden naar de Gnifetti Hut op 3647m.

Het hoogtepunt

Dag 4, het hoogtepunt van onze tocht. Oftewel “Supermarket day” zoals de gidsen het noemden. Omdat het Monte Rosa gebied vele 4000-ers kent, die relatief dicht bij elkaar liggen, heb je ze voor het uitkiezen. Vanuit de Gnifetti hut ging het gelijk stijl omhoog en oppassen voor de vele gletsjer-spleten. Het wordt tijdens zo’n week wel duidelijk dat onze gidsen heel ervaren zijn. Niet alleen kiezen zij de slimste en veiligste route, maar ze laten ons ook zien welke fouten andere klimgroepen maken door bijvoorbeeld een te korte touwlengte op de gletsjer te gebruiken of juist lange touwlengte als ze een berg opklimmen. Dan verbaast het je niet dat er zoveel ongelukken in de bergen gebeuren. We kwamen zelfs  iemand tegen die alleen op de gletsjer liep…

De eerste top op die dag was een makkie: de Balmenhorn (4167m). Dat was anders met top 2: Corno Nero (4321 m.), die bedwongen moest worden via wederom een ijswand met een helling van meer dan 45 graden. Het laatste stukje tot de top is nog wat rotsklimwerk om vervolgens dezelfde route weer terug naar beneden te nemen.

En dan gaat het hard. Door naar de Ludwichshohe (4342m), de Parrotspitze (4432m) en de Zumsteinspitze (4563m).

Maar het venijn zat in de staart. We zouden overnachten in de hoogste berghut van de Alpen: Capanna Margherita, gelegen op de top van de Signalkuppe op 4554m. Na de flinke inspanning van die dag en in ijle lucht, was de stijle klim tot aan de hut een hele opgave. Helemaal leeg, snel een bankje opzoeken en minuten lang voor me uitgestaard. Voldaan gevoel na 6 vierduizenders op 1 dag. Al snel merk je dat je lichaam wil eten en ook al heb je enorme zin in een bord spaghetti, je krijgt het gewoon niet naar binnen. Dan maar een tukkie doen in een slaapzaal met stapelbedden en nauwelijks ruimte om je spullen kwijt te kunnen. Eenmaal op je bed denk je tot rust te komen, maar je lichaam is nog bezig om zich aan te passen aan 4500m, dus slapen gaat nauwelijks. Na een verrassend heerlijk diner op 4554m lukt het toch om in slaap te vallen.

Afsluiten en vooruitkijken

De laatste dag breekt aan. Vanaf nu gaat de weg alleen maar naar beneden en met 2 kabelbanen kwamen we tegen de middag weer veilig in het dal. Wederom een mooie ervaring en in totaal 10 vierduizend meter bergen in de pocket. Op naar volgend jaar: wordt het de Matterhorn of de Dufourspitze

  • Gert-Jan van Rie

    Senior Projectmanager

    Resultaatgerichte manager met een sterk analytisch en conceptueel vermogen. Lastige projecten brengt hij tot een succesvolle afronding door het effectief inzetten van zijn brede technische en bedrijfskundige achtergrond. Vertaalt lange termijn doelen vertalen naar concrete en haalbare stappen en deliverables.

    Meer over Gert-Jan van Rie

  • Gert-Jan van Rie

Wil je meer weten?

We vertellen je graag meer over onze aanpak van het succesvol managen van projecten en programma’s.

Bel ons op 030 – 600 47 79 Stuur ons een bericht