Best practice hoe bedenk je het?

Ik zal het maar eerlijk zeggen, ik heb helemaal niets met best practices en ik zal uitleggen waarom. Er zijn boeken vol geschreven met methoden, technieken, filosofieën en ga zo maar door, die dan als best practice worden gepresenteerd. Laat ik, voordat ik verder ga, eerst een bekentenis doen, ik heb daar zelf ook aan meegedaan en bied bij deze mijn professioneel excuus aan.

  • 28-06-2017
  • Column

Waarom zijn best practices nu zo slecht?

Omdat ze suggereren dat ze het beste zijn wat men in een bepaalde situatie kan doen. Tja en als iets het beste is, dan is het meteen een moetje. Zo schijnt PRINCE2 ook een best practice te zijn. Ik heb me laten vertellen dat er mensen zijn die SCRUM een best practice vinden. Als de practice is benoemd, trekt men ten strijde met het woord. Je ziet deze praktijkridders wel eens langs komen in de Twitter of LinkedIn tijdlijn, wat een pretentieus gewauwel. Het moet en het zal op de manier van de best practice inquisitie. Bij mij gaan de haren dan recht overeind staan en ik kan dan vaak niet de impuls bedwingen om daar of op te reageren of een nuancerende tweet over te plaatsen.  Hoewel het in het dagelijks leven misschien vriendelijke mensen zijn, op social-media komen ze over als verschrikkelijke betweters, in ieder geval bij mij. Want “best” is de overtreffende trap van goed en beter, kennelijk is er dan niet iets wat nog beter kan. Hij die denkt het “het beste” te weten heeft voor mij afgedaan.

Wie mij kent, weet dat ik heel veel lees, geen romans, maar boeken met kennis. Ik heb ontdekt dat hoe meer ik lees, des te minder kennis ik blijk te bezitten. Ik voel me steeds onwetender, terwijl dat feitelijk niet zo is. Dit is de paradox van kennisverwerving, naarmate je meer hebt, wordt je bescheidener. Als er al zoiets is als best practice dan is deze in ieder geval niet kenbaar. Dus heb ik de best practice verplaatst naar de categorie “niet haalbaar”. Overigens ik stop niet met lezen, omdat ik graag besef wat ik allemaal nog niet weet. Op die manier weet ik tenminste wanneer ik mijn mond moet houden – iets wat ik overigens heel moeilijk vind – of mijn toetsenbord niet aan moet raken. Neemt niet weg dat ik desondanks veel blog (www.johnhermarij.nl). Ik kan je aanraden om ook te lezen want: wie weet wat hij nog niet weet, weet veel.

Onwetendheid

De roep naar best practices vindt zijn oorzaak in de behoefte om onwetendheid op te lossen. Ik heb mij met het voorgaande verplicht om een alternatief te geven dat minstens hetzelfde effect heeft als hetgeen we van de zogenaamde best practices verwachten. Waar het eigenlijk op neer komt, is dat we onze prestaties willen verbeteren en in de best practice willen lezen hoe we dat kunnen doen. Ik denk dat voor het overgrote deel alle ideeën voor verbetering wel beschikbaar zijn, het is de kunst om de juiste combinatie te vinden. Niet de best practice maar de better practice ten opzichte van hoe ik het nu doe.

Dat begint met het zetten van een standaard, niet het blindelings accepteren van een standaard, maar er een bedenken voor de huidige vorm van werken. Waar vind je die? Wel dat is heel simpel, in deze tijd ga je naar de mensen die het werk moeten doen. Want die weten over het algemeen wel wat het beste is. In een project is dat het team, samen met de opdrachtgever. In een afdeling zijn dat de mensen met hun manager en in een gezin zijn dat de ouders en de kinderen. Heel simpel. Samen zoek je het uit en samen maak je je eigen standaard en je laat je er zeker niet een opleggen. Vertrouw je mensen.

Standaarden zijn niet heilig

Maar pas op met het invoeren van standaards, want dat gaat meestal fout. Waarom? Elke standaard die je stelt is een gewenste situatie, niet een heilig moeten. Dit is wat er met PRINCE2 is misgegaan en waarom deze methode meer kwaad dan goed heeft gedaan. In de bijsluiter had moeten staan: het gebruik van deze ‘best practice’ door mensen die geen ervaring hebben met het managen van projecten wordt ten zeerste ontraden; bijwerkingen: toename van formulieren en bureaucratie. Pas op dat je straks niet een situatie krijgt waarin de auditors langs komen om hun lijstjes af te vinken. Dat is iets dat niet meer van deze tijd is. De standaard is er om te leren. Wanneer het niet lukt om de standaard te houden dan is er niets aan de hand, dan gaan we op zoek naar de oorzaak. We leren van het ‘ons niet houden aan de standaard’ en dan gaan we op zoek naar de better practice. Want het kan altijd beter.

Ik moet altijd een beetje lachen om mensen die maturity-modellen bedenken of implementeren. Sorry hoor, maar denk je nu echt dat je daardoor waarde voor je klanten toevoegt. Integendeel je stimuleert mensen alleen maar om de realiteit te verdoezelen. Waar het om gaat is om te leren het steeds een klein beetje beter te doen. Wat beter? Klantwaarde natuurlijk, zijn je klanten bereid om te betalen voor al het werk dat op een project wordt verricht? Alles waar de klant nee op zegt, moet je sterk tegen de loep houden en kijken of het een verspilling van mensen en middelen is. Stap voor stap doe je dat, niet te grote stappen ineens maar kleintjes en misschien bereiken we dan wel eens een keertje de best practice die in een bepaalde situatie mogelijk is.

 

John Hermarij

  • John Hermarij
  • John Hermarij is internationaal spreker, schrijver en trainer over leiders en hun teams. Hij stimuleert mensen om zich professioneel zodanig te ontwikkelen dat zij waarde toevoegen aan de teams waartoe zij behoren. Hij is principal consultant bij Dhirata een trainings/adviesbureau. John schrijft maandelijks een column voor het KWD Bulletin, daarnaast blogt hij regelmatig op www.johnhermarij.nl.

Wil je meer weten?

We vertellen je graag meer over onze aanpak van het succesvol managen van projecten en programma’s.

Bel ons op 030 – 600 47 79 Stuur ons een bericht